Gdzie zawędrowałem tym razem?

Mija właśnie czwarty miesiąc mojej pracy w Zjednoczonym Królestwie. To już jedna trzecia roku, więc nachodza mnie refleksje i zastanawiam się gdzie tym razem zajechałem. Na pewno nie żałuję tej decyzji. Była ryzykowna, ale gdybym jej nie podjął, to bym sie chyba udusił. A tak to mogę powtórzyć za jednym z naszych polityków: "Chcieliśmy dobrze, a wyszło jak zawsze".

Wyobrażałem sobie, że będzie tak:

a uwzgledniając całokształt, sprawy zawodowe i rodzinne, wychodzi jakoś tak:

... ale może oczekiwałem za dużo?

Uruchomilismy system w pierwszej fabryce i odbyło się to prawie bezboleśnie. Przynajmniej dla fabryki. Praca w zespole IT, który paroma osobami zapewnia wsparcie 7/24 on-site, ma swoje niedogodności, ale teraz już chyba wracamy do normalego trybu życia.

Pewnie i nastrój mi się poprawi ;)

Już po urlopie

Pierwsze dni w pracy po urlopie są w pracy zawsze ciężkie. Zwłaszcza jeśli oznaczają nie tylko powrót do codzienności zawodowej ale i emigracynjej. Tydzień w domu upłynął mi bardzo szybko, na spotkaniach z z rodziną. Rodzice, dzieci, wnuki, i moja gorączkowa potrzeba zachowania tych chwil na poźniej;

Starałem się najeść emocjonalnie na zapas, ale to chyba nie jest możliwe. Może jednak lepiej w takich sytuacjach odkładać aparat na bok i bardziej żyć chwilą i w niej uczestniczyć. Aparat zawsze jednak trochę oddziela o wydarzeń i sprowadza mnie nieco do roli obserwatora.

Ale mając taaaki backstage ...

   

... to chyba się nie da nie fotografować. 

A w moj "wielki świat", w czasie dojazdu do pracy, wyglada mniej więcej tak:

Sprawdzian kondycji

Dzisiaj nie ma zdjęć, bo w ten weekend zamiast pstrykać, zrobiłem sobie sprawdzian kondycjny. Wyszło, że w tym sezonie mogę planować wycieczki do 75 km. Na upragnioną setkę przyjdzie mi najwyraźniej jeszcze popracować.

Pewnie gdybym jechał po asfalcie, to wynik byłby chyba trochę lepszy, ale po drogach gruntowych jeździ się i wolniej i ciężej.

Wygląda na to, że trzba było pożegnać się z zawodem konsultanta obwoźnego, żeby mieć czas na zadbanie o siebie i o swoją kondycję.

Coś się jednak udało zobaczyć, oprócz tych dwóch metrów przed przednim kołem ...

Dowiedzaiłem się, jak wygląda Fradley Junction. Miłe miejsce wycieczek rodzinnych, marina dla bouterów, i kolejny mini rezerwat przyrody. Aż szkoda, że tak szybko wymyslono kolej żelazną i epoka kanałów skończyła się za szybko.

Balony

Dzięki czujności i uprzejmości Michała, nie przeoczyłem pokazu baloniarskiego w Birmingham. Być może i tak bym go nie przeoczył, ale nie przeoczyć bo kolega pomyślal o mnie, to jest całkiem inne "nie przeoczenie".

Zobligowany przez michałowy post, pojechałem na tą imprezę odpowiednio wcześniej i starannie wybrałem miejsce przed barierką odgradzającą lądowisko od publiczności. I dobrze, bo na godzinę przed rozpoczęciem pokazów nie można już się było tam dopchać. A w koło kipiało wesołe miasteczko, ludzie piknikowali na trawie w parku i było bardzo, bardzo sobotnio.

Rozłożone na trawie balony czekały na pokaz już chyba od południa. Czasem załogi nadmuchiwały balon powietrzem z wentylatora i wtedy na widowni zapanowywało poruszenie. Ale do godziny rozpoczęcia pokazów było jeszcze sporo czasu.

W końcu zaczęło się ściemniać i nadeszła w końcu ta chwila, w której załogi zabrały się naprawdę do roboty i zaczęły ładować balony gorącym powietrzem.

Pojawił się też modelarz, z małym balonikiem. No może nie tak całkiem małym, ale z modelem.

Później, czym było ciemniej, tym więcej się działo. Widać było, że z balonem jest trochę tak jak ze starym samochodem, czasem nie od razu chce zastartować.

W pewnym momencie zaczęła się i akcja na pierwszym planie. Balon najpierw został nadmuchany zimnym powietrzem z wentylatora, a później w ruch poszły palniki.

W chwili, w której zwietrzyłem koniec pokazu, postanowiłem jako pierwszy ruszyć na przystanek autobusowy, zamim cały ten tłum nie wpadnie na ten sam pomysł. Plan niechybnie by się sprawdził, gdyby nie to, że dwa autobusy pod rząd wypadły, więc na przystanku było jak w Gliwicach o 16-tej.

Mimo wszystko, Michale jakbyś coś jeszcze wiedział, to daj znać ;)

Fabryka budyniu

Niedziela była słoneczna, więc szkoda było siedzieć w domu. Wybrałem się na spacer do miasta i tak trafiłem do dawnej fabryki budyniu. Custard Factory to teraz loft, w którym próbują się utrzymać różne sklepiki, głównie proweniencji artystycznej. Kiedyś budyń był nie lada nowością, prawie Hi Tech, więc początki były ambitne. Fasada z klinkieru i piaskowca, jak przystało na świątynię nowego przemysłu...

 
... ale teraz nieruchomość ledwie przędzie. Na szczęście artyści potrafią zrobić Coś, całkiem skromnymi środkami ...

W drodze powrotnej trafiłem jeszcze na rzeźbę uznanej artystki Gillian Wearing, przedstawiającą rzeczywistą rodzinę z Birmingham.  Z pośród setek rodzin założonych przez mieszkańców miasta, po konsultacjach w lokalnej społeczności oraz wśród przedstawicieli środowisk kultury i kościoła, towarzystwo Arts Council England wybrało do tego projektu rodzinę Jonsów – składającą się z dwóch sióstr Romy i Emmy oraz ich dzieci; Kyana i Shaya. 

Przesłaniem tego projektu artystycznego jest pokazanie iż „Podstawowa rodzina jest jedną z rzeczywistości, ale nie jedyną. Ta rzeźba ma głosić pogląd, że to co nazywamy rodziną nie powinno być nikomu narzucane.”

Oj, czuję że w Polsce ciężko będzie przebić się z taką ideą.

Twoja wycieczka, Halinko

Oglądałaś tłum turystów przed pałacem Buckingham ...

... widziałaś Parlament i Opactwo Westminsterskie ...

...przeciskałaś się pomiędzy gapiami przed budynkami rządowymi na Whitehall ...

... odpoczywałaś i oglądałaś magików na Trafalgar Square ...

Patrzyłaś na pojedynki rycerskie pod murami zamku Tower of London ...

... oraz podziwiałaś panoramę miasta ze wzgórza Greenwich ...

Całkiem sporo jak na jedną sobotę. Cieszę się, że przyjechałaś mnie tu odwiedzić, z tej pięknej Brzezinki.

Po znajomości

W kolejną sobotę postanowiłem zaszaleć i wydłużyć dystans swoich wycieczek do 50 km. Przy takim założeniu w moim zasięgu znalazło się Lichfield. Byłem tam już raz, ale to było pociągiem, więc się nie liczy. Poza tym jest tam kilka atrakcji, do których warto wracać.

Jedną z nich jest dom pana Darwina, który był prawdziwym człowiekiem Oświecenia. Zdobył sławę jako lekarz, wynalazca, poeta i twórca podstaw teorii ewolucji.

Gdy Erasmus Darwin przybył do Lichfield, stworzył tu krąg towarzyski ludzi o podobnie wszechstronnych zainteresowaniach. Zaczęto nazywać ich Towarzystwem Księżycowym, ponieważ odwiedzali się kolejno w swoich domach podczas pełni księżyca, gdyż wtedy nocne powroty do domów były po prostu bardziej bezpieczne. Członkowie Towarzystwa Księżycowego pracowali wspólnie, dzielili się pomysłami i wymyślali technologiczne ulepszenia, które napędzały Rewolucje Przemysłową. 

Mam duszę inżyniera, więc mocno na wyobraźnię podziałały mi opisy wynalazków, które przyczyniały się do postępu techniki. Dlatego pozwoliłem sobie na odpisanie fragmentów tekstu z plansz na ścianie:

"W trakcie spotkania w Lichfield, być może właśnie w tym pokoju, James Watt wraz z innymi rozważali nad darwinowskim pomysłem wiatraka z poziomym ułożeniem śmigła.  Watt sugerował, że przy wietrze o sile 12 stóp na sekundę, łopaty wiatraka o rozpiętości 18 stóp powinny dawać moc jednego konia. Później Darwin i Edgeworth  spotykali się dalej nad tym pomysłem i prowadzili eksperymenty z kształtem śmigła, po to by jeszcze zwiększyć moc wiatraka." To o tym białym na powyższej fotografii.

"Czasami, tak jak w przypadku mechanicznego ptaka, Darwin dawał się ponieść wyobraźni.  W swoim dzienniku, który jest wystawiony w Pokoju Wynalazków, opisał sposób, w jaki skrzydła napędzane kołami zębatymi mają się poruszać, na wzór damskiego wachlarza, odsuwając się od kadłuba podczas ruchu w dół i przysuwać się do kadłuba podczas ruchu w górę.

O ile ruch skrzydeł napędzany miał być przez sprężynę zegarową, Darwin sugerował iż ruch do przodu miał by być realizowany poprzez serię wybuchów, lub ciąg sprężonego powietrza.

Jego cały projekt pokazuje głębokie zrozumienie praw natury oraz wielką zdolność do zamieniania obserwacji w działający model. Projekt Latającego Ptaka nigdy nie został zrealizowany. Jednakże historycy lotnictwa ocenili, że projekt ten był bliski opisowi prawdziwych zasad, według których latają ptaki.  Clive Hart docenił i opisał koncepcje Darwina w swojej książce o początkach lotnictwa."

Cały dom jest utrzymany w takim stanie, jakby gospodarze opuścili go, nie 200 lat temu, ale prawie wczoraj. Całkiem fajny gość z tego Darwina. Jedno tylko co mi nie pasowało do tego ideału, to to, że gość miał aż 14 dzieci. No ale wtedy były takie czasy.

Przed wejściem do domu Darwina, jak przystało na biologa jest jeszcze ogród, w którym znalazłem taki dziwny (przynajmniej dla mnie) kwiatek.

Kanał Fazeley

W kolejny weekend wybrałem się do Tamworth. Wzdłuż kanału oczywiście. Po płaskim to dla rowerzysty naprawdę jest bezcenne. No i spokojna trasa, bez samochodów.

Na początku było mi trochę głupio, bo sobotnia trasa początkowo wiodła dokładnie tak, jak w tygodniu dojeżdżam do pracy. Tyle że tym razem pojechałem trochę dalej.

Widoki były prawie idylliczne. Spokojnie, spacerowo, niektórzy pracowali przy swoich łodziach, zacumowanych pewnie blisko domu.

Inni cumowali w portach lub w miejscach, do których jest dobry dojazd samochodem. Czułem się naprawdę jak na wakacjach.

Im bliżej było do Fazeley, tym bardziej było żeglarsko i wakacyjnie. Pewnie dlatego, że w Fazeley spotykają się kanały do Birminghan, do Coventry i ten, wiodący na północ, którym można dopłynąć do Manchesteru.

Prawdziwym celem mojej wyprawy był jednak normański zamek w Tamworth. Może nie prezentuje się on nad wyraz okazale, ale pochodzi z około 1200 roku. Posiada on jedyną w Anglii wieżę, lub może basztę, która przetrwała od czasów normańskich do dzisiaj, w swojej pełnej pierwotnej wysokości. I co ciekawe, zamek ten był stale zamieszkiwany od czasów swojego zbudowania, prawie do teraz.

W centrum miasteczka znalazłem stary kościół z gotyckimi ścianami, ale z drewnianym stropem. Najwyraźniej Normanowie znali już estetykę gotyku, ale technologicznie budowy stropów jeszcze nie opanowali. Całe wnętrze kościoła za to jest pełne kunsztownej roboty kamieniarskiej.

Na koniec coś, co z polskiej perspektywy wydaje się nie do pojęcia. Kościół jest czynny, odbywają sie nabożeństwa i nawet w ciągu dnia wstępują tu wierni, żeby się pomodlić i zapalić świeczkę.

                                    

A równocześnie w bocznej nawie jest urządzony kącik spotkań, gdzie parafianie mogą się napić kawy, posiedzieć na kanapach i fotelach i porozmawiać sobie. W końcu kościół to wspólnota, więc trzeba się socjalizować. Najpierw modlitwa a później spotkanie przy kawie.

Podziwiam ten luzacki stosunek do świata i coraz bardziej mi się tu podoba.