SOTA Grosser Picho i Czerniec

   Umyśliłem sobie, że koniecznie muszę zdobyć odznakę Mountain Explorer Bronze (Aktywator). Przyznawana jest ona za potwierdzoną aktywację co najmniej jednego szczytu w 5 różnych asocjacjach, czyli krajach. [1] Trzy kraje, tzn. Polskę, Czechy i Słowację mam jakby z automatu. Wystarczy chodzić po górach granicznych, lub przekroczyć granice o 30 kilometrów i jest się już u sąsiadów. Ale do kolejnych dwóch, należy pojechać specjalnie. Zacząłem więc od wycieczki do Niemiec. Skorzystałem więc z okazji i pojechałem z kolegą na wycieczkę do Budziszyna.  Sam Budziszyn jest już atrakcją turystyczną, a przede wszystkim w pobliżu są dwa punktowane szczyty SOTA; Grosser Picho oraz Czarneboh. Może to nie są zbyt wybitne szczyty, ale są niemieckie. 

   Do miasta dojechaliśmy wieczorem i po zakwaterowaniu na nocleg, ruszyliśmy na spacer po mieście. Stare miasto nie jest może bardzo rozległe, ale nawet po ciemku oferuje nieco ładnych widoków. Wystarczyło wejść w pierwszą uliczkę, na końcu której stała podświetlona wieża. A później tylko iść dalej. Pełnia księżyca i oświetlenie miasta dawało wystarczająco dużo światła do zrobienia paru zdjęć.

   Znaleźliśmy też kilka krasnali, podobnych do tych we Wrocławiu. Każdemu z nich towarzyszył link do szerszego opisu jego legendy. Co znamienne, nazwy figurek i ich nazwy nie były po niemiecku lecz po serbsku. Wszak byliśmy na Łużycach.

   O ile pogoda w trakcie zwiedzania Budziszyna nie była najgorsza, to następnego dnia stała się wręcz okropna. Zimno, pomarańczowy alert o silnym wietrze i deszcz. Na szczęście na Grosser Picho dało się prawie wjechać samochodem. Zrobiłem łączności jedynie w paśmie dwóch metrów, starając się osłonić parasolem radio, ale to było nieskuteczne. Z tego powodu zdjęć z tej góry brak.

   Na Czorneboh trzeba było trochę podejść, a i deszcz przestał padać. Więc niby lepiej, ale dotarliśmy tam akurat w porze obiadowej, więc niemieccy korespondenci zawiedli na całej linii. Wołałem przez 15 minut i absolutnie nikt nie odpowiedział. Nie wiedziałem czy to zła pora dnia, czy moje zamoknięte radio lub antena odmówiły posłuszeństwa. Poddałem się i Czorneboh pozostało niezaliczone. A tak wyglądała ta lepsza pogoda.

   W drodze powrotnej do domu zatrzymaliśmy się na nocleg we wsi Lasówka, na samym południu Kotliny Kłodzkiej. Do kolekcji Kotliny Kłodzkiej brakowało mi jeszcze szczytu Czerniec. Pogoda zaczęła się stopniowo poprawiać, więc do dzieła. Poprawiała się stopniowo.

                                                        

   Nie mogło być tak, kiedy byliśmy w NRD?

eof

SOTA Rachowiec i Kiczorki

   W tamtym tygodniu dojechałem aż na sam koniec Kotliny Żywieckiej. Tak wiem, że Kotlina Żywiecka ma kilka końców, np. Worek Raczański, ale to miejsce wokół Zwardonia też zasługuje na na miano jej końca. Samochód zostawiłem na parkingu koło cmentarza w Zwardoniu i ruszyłem pod górę. Później żałowałem, że nie podjechałem wyżej, aż do przełęczy pomiędzy małym i dużym Rachowcem. Tam nie ma formalnego parkingu zaznaczonego na mapie, ale miejsce zwyczajowo jest używane. 

   Jesień odważne stawiała już kroki, więc chętnie rozglądałem się za liści złotem i buków purpurą. Na początku podejścia trafiłem jednak jedynie na jarzębinę czerwoną. Prawdziwe złoto liści spotkałem dopiero pod koniec dnia, schodząc z Kiczorek, już przy nisko położonym słońcu. 

   W końcu wdrapałem się na szczyt. Nie był to ani długie podejście, ani duże przewyższenie. Ot spacer ze sapaniem. Na szczycie jest górna stacja wyciągu i ławeczka, ale ja potrzebowałem jakichś zarośli żeby było do czego przyczepić antenę, więc zszedłem nieco w bok. Miałem punkt radiowy z widokiem na Zwadroń i okolicę.

   Ponieważ szczyt okazał się mało wymagający, łączności na VHF poszły mi szybko, zszedłem do wsi, przestawiłem samochód i wszedłem jeszcze na Kiczorki Trojaki. Tu jednak nie było specjalnie co fotografować, ponieważ i cała droga i sam szczyt są w lesie. Na Kiczorkach VHF, tzn. pasmo 2 m było jakoś słabo odbierane przez korespondentów. Zmusiło mnie to to rozpięcia anteny KF i wyciągnięcie radia na 20 i 40 metrów. Wymaganą ilość połączeń zrobiłem dość szybko i mogłem spokojnie wrócić do samochodu.

   Wieczorne słońce podkreślało cienie. Widok na sąsiednie zbocze pokazywał mi ile jeszcze muszę schodzić na dno doliny, a satysfakcja z wycieczki tuszowała zmęczenie. To był mój pierwszy raz, kiedy jednego dnia zaliczyłem dwie aktywacje sąsiednich szczytów, bez noclegu.

eof

Zamość

   Moja wizyta w Zamościu była przy okazji, trochę jak to bywało za dawnych lat, kiedy to jeździłem służbowo po całej Polsce i "przy okazji" starałem się jeszcze coś zobaczyć. To jest dość daleko, i zapewne specjalnie bym się tam nie wybrał, ale skoro i tak jechałem w tamte strony, to nadłożyłem jeszcze trochę i obejrzałem w końcu ten sławny Zamość. 

   Zamość to ładne i zadbane miasto. Przyjechałem akurat na początku jesieni i zaparkowałem w pobliżu zadbanego parku miejskiego. 

 

   Zwiedzanie miasta to przede wszystkim rynek i starówka w obrębie murów. Początkowo trafiłem na krasnala, prawie takiego jak we Wrocławiu i pamiątkę po morskich tradycjach Zamościa, ale zaraz potem byłem już tam gdzie należało.

 

   Zamość był twierdzą i na szczęście dla turystów mury obronne i fortyfikacje pozostały do dzisiaj. Wewnątrz fortyfikacji znajduje się stare miasto i dokładnie wiadomo jak daleko należy chodzić i zwiedzać. Mury zatrzymały Szwedów na zewnątrz, a turystów za to trzymają wewnątrz.

   A od strony miasta zawsze można wykorzystać dawny fort na kawiarnię.

   Kolejną atrakcją tego miasta są kamieniczki i podwórka ormiańskie. Dlaczego hetman Zamojski sprowadził sobie kupców i rzemieślników aż z Armenii? Może dlatego wybrał sobie taką społeczność, żeby na pewno czuła się tu wyobcowana i nie spiskowała przeciwko swojemu panu. Pozostały po nich domy i podwórka jako żywo wyjęte z ilustracji książek dla dzieci, które pamiętam ze swojego własnego dzieciństwa. Schody na zewnątrz, drewniane balkony i okna tak blisko siebie, że można rozmawiać z sąsiadami.

 

   Obecnie są to ładne zaułki, ale pewnie w siedemnastym wieku były to magazyny i warsztaty, więc na urok i przytulność nie było wtedy co liczyć. Mnie zaskoczyło jednak to, że wiele domów jest porośniętych bluszczem. Nikt tu się nie boi ani myszy ani wilgoci.

Po dwóch godzinach nieco chaotycznego wałęsania się po starówce przyszła pora na pilny powrót do Świdnika. Pomimo, że czułem jeszcze spory niedosyt tego miejsca, słoneczna pogoda zdawała się kończyć i dzięki temu jakoś mniej było szkoda się pozbierać. Jeszcze ostatni rzut oka na ratusz, rynek ze schodów ratusza i znowu do samochodu.  

I tak to miasto zapamiętam sobie.

eof

SOTA Skalka Moravskoslezka

Tym razem wybrałem się na nieco mniej wymagającą górę. Obawiałem się, że całe to świąteczne obżarstwo i to stresujące zamieszanie nadszarpnęło nieco moją i tak już nie najlepszą kondycję. Lysa Hora musiała więc poczekać, a ja wybrałęm się na Skalkę Morawskoslezką. Jeden z radiowych kolegów powiedział, że jest to najbardziej wdzięczna góra do SOTA, gdyż jest położona najbardziej na północ i na wprost Bramy Morawskiej. Tak więc cała Wyżyna Śląska leżała u mych stóp.

Wybrałem wejście od strony miejscowości Ćeladna. Może i od południa szlak był by nieco krótszy, ale krótki oznacza stromy. I żółty szlak od wschodu to był niezły wybór. 

Jak zawsze moja wycieczka zaczynała się od wyboru parkingu. W Ćeladnej jest mały ośrodek narciarski, z dwoma orczykami, więc i parking jest tam zacny. Już od głównej drogi trasa wiodła stromo pod górę, na tyle stromo, że zimą obowiązuje tu jazda w łańcuchach. Dla kogoś kto musi zdobyć wysokość, stromy podjazd samochodem to dobra wiadomość. Mniej zostaje na buty.

Na początki kwietnia śniegu zostało jedynie tyle ile narzuciły armatki śnieżne. Może wiosennej zieleni jeszcze nie było widać, ale sama wiosna już ewidentnie była. Słońce, +12 stopni, jednym słowem pogoda jak marzenie. 

Może sama trasa narciarska nie jest zbyt duża, ale skoro jest położona 20 km of Frydka i 40 km od Ostrawy, to w zimie ruch tutaj musi być spory. Na lato zaś przygotowywany jest pumptrack, czyli tor przeszkód dla rowerzystów zjazdowych.

Przy dolnej stacji wyciągu jest bar przyozdobiony dzwonnicą i rzeźbami. Jeśli ktoś potrzebuje się posilić no to jest okazja, a kto nie chce, to i tak musi obejść go w koło, bo szlak turystyczny jest jakoś tak poprowadzony w koło niego, żeby przypadkiem go nie przegapić.

Moja trasa wiodła jednak w górę. Stromo w górę. Jak ktoś chce na dystansie 2 km zrobić prawie 500 m przewyższenia, to musi być stromo. Może dlatego góra nazywa się Skalka. 

W końcu doszedłem na przełęcz i, jak pisał Jack London, poczułem zapach gorącej wody. Już było widać wierzchołek. Za każdym razem jest tak samo. Jak idę pod górę, to wlokę się niemiłosiernie i wiem tylko tyle, że mam iść dalej. Ale jak już cel pojawia się w zasięgu wzroku, to nagle zmęczenie jakoś paruje i chce się maszerować dziarskim krokiem. 

W końcu doszedłem na szczyt. 964 m npm to niby niewiele, ale zawsze coś. A na szczycie ups. jest bar samoobsługowy. Na piwo nie było zbyt wielu chętnych, ale co to mówi o społeczeństwie!  Komuś się opłaca wtaszczyć sporą partii puszek piwa i zostawić kartkę z numerem konta, na które należy przelać zapłatę za wypity towar. Większy zapas leżał obok, w gablotce ze szklanymi drzwiami. Czyż nie można już tylko za to lubić i szanować Czechów?

Pomimo uznania dla ludzkiej uczciwości skupiłem się jednak na podziwianiu widoków i łącznościach radiowych. Udało nawiązać 15 połączeń, wszystkie z mocą 2,5 W, to prawdziwe QRP. Wszystko dzięki antenie kolinearnej zaprojektowanej przez Andrzeja. Uznaję to za sukces. 

W czasie pracy z radiem widziałem po drugiej stronie doliny Łysą Horę, cel mojej kolejnej wycieczki. Bardziej na południe (w prawo) był Smrk a na północy Ropice. Uczucie bliskie uniesienia. Po tych paru wycieczkach w Beskidzie Morawskośląskim zaczynam czuć się trochę jak u siebie. 

Potem już tylko powrót w dół. Powiedzieć, że było stromo to nic nie powiedzieć. Całą wysokość musiałem wytracić na dystansie mniej niż dwóch kilometrów. 

Na szczęście później już było bardziej po ludzku.  Najpierw drogą, później odpoczynek we wiacie, gdzie wypiłem resztę herbaty i siedziałem sobie z godzinę, ciesząc się piękną pogodą. Zostało jeszcze około kilometra na parking, do samochodu i w drogę do Gliwic.

A w domu zostało wspominać i cieszyć się udanym dniem.

eof