poniedziałek, 16 listopada 2026

SOTA Łamana Skała

   To już moje drugie wejście na Łamaną Skałę. Za pierwszym razem wchodziłem od północy, z parkingu pod wyciągiem narciarskim Czarny Groń. Znalezienie dogodnego i bezpiecznego parkingu jest zawsze pierwszym etapem planowania wycieczek. Wtedy szukałem jednak najkrótszej trasy na szczyt.

   W tym roku poszedłem od południa, od strony Kocierza Rychwałdzkiego. Na końcu asfaltu jest leśny parking, przy żółtym szlaku do Chatki pod Potrójną. A skoro już byłem na stoku Potrójnej, to postanowiłem zejść ze znakowanego szlaku i leśną drogą dobić do czerwonego Małego Szlaku Beskidzkiego. Być na stoku Potrójnej i nie wejść na Potrójną to się nie godzi.

  


 

   Na szczycie Potrójnej zima ciągle jeszcze tylko zapowiadała swoje nadejście. Dominowała jesień. Zabawiałem się zatem szukaniem kolorów jesieni. A po zrobieniu paru zdjęć ruszyłem dalej na Łamaną Skałę. Góra ta jest całkowicie porośnięta lasem, więc żadnych widoków tam nie było, ot tyle co po drodze.



   Wycieczka okazała się bardzo udana. Turystycznie wygrała Potrójna ze swoimi zdjęciami, a radiowo Łamana Skała z 58 QSO w paśmie dwóch metrów. Podsumowanie trasy:


eof

piątek, 6 listopada 2026

SOTA Mędralowa

   Odwiedzam teraz wschodnio południowy kraniec Beskidu Żywieckiego. Byłem już na Jałowcu (SP/BZ-022), teraz wybrałem się na Mędralową (SP/BZ-015), a na kolejny tydzień zostawiłem sobie Jaworzynę (SP/BZ-027). Tak więc stopniowo będę zbliżał się ze swoimi wycieczkami do domu. Dalej od domu została mi tylko Babia Góra i Polica, ale to już chyba zostawię sobie na wiosnę przyszłego roku. 

   Planując wycieczkę SOTA należy nie tylko wybrać szczyt i dzień ale również odpowiedni parking. Jeśli poruszam się po nieznanej sobie okolicy, znalezienie bezpiecznego parkingu jest decyzją strategiczną, od której zależy trasa i przewyższenie do pokonania. Tym razem dojechałem na Przełęcz Klekociny. Wysoko położoną, więc dobrze dla piechura, ale stanowczo odradzam ten dojazd w warunkach zimowych. Ostatni odcinek jest co prawda jeszcze po asfalcie, ale jest on oznaczony jako droga wewnętrzna, szalenie stromy i bardzo wąski. Ale w jesienną jeszcze pogodę jakoś tam dojechałem.  

   Na przełęczy nie ma formalnego parkingu, ale jest tam dość miejsca na kilka samochodów. Dalej prowadzi już leśna droga do Zawoi.  

Mędralowa

   Na przełęczy była jeszcze ewidentna jesień, zrudziałe trawy, zielone świerki i brązowe buki. Zimno, ale jeszcze zdecydowanie jesiennie. Tylko w oddali widać było jak wiatr przepycha chmurę przez grzbiet sąsiedniej góry.

Mędralowa

   Szlak początkowo stromy, później się wypłaszczył i mogłem zająć się podziwianiem widoków. Szybko zobaczyłem co robią wiatr przepychający chmury i zimno z drzewami i trawą. Prawdę mówiąc byłem zauroczony tym widokiem. Może i jest on powszechny, ale dla mnie to było odkrycie.

Mędralowa

Mędralowa

   W cieniu zimno i niebiesko a w słońcu ciepło i rudo. Na drzewach widać wyraźnie, że od strony słońca jesień jeszcze się trzyma, ale od północy zima już napiera. 

Mędralowa

Mędralowa

    Dotarłem niespiesznie na szczyt i rozbiłem obóz w plamie słońca, z widokiem na dolinę. Na szczęście dla radiowca, na szczycie jest rozległa polana, z ekspozycją na północ. Niedaleko drzewa z tabliczką oznaczającą szczyt stoi betonowy słup, do którego mogłem przywiązać antenę, ... i do dzieła.

Mędralowa

   Przez trzydzieści pięć minut nawiązałem dwadzieścia dziewięć łączności, patrząc się na takie widoki.  Najdalsza z łączności była z kolegą SP8ALT, z Lublina, na dystansie 282 km. Dla pasma 2m - 145 MHz to mój rekord życiowy!

Mędralowa

Mędralowa
  
Mędralowa

   A schodząc z powrotem w dół, na przełęcz, wróciłem znowu do jesieni. Do niezamarzniętych kałuż, opadłych liści i mlaskającego a nie chrupiącego pod butami błota. 

Mędralowa

   Ta wycieczka była jedną z bardziej udanych wypraw. Zarówno radiowo jak i turystycznie oraz widokowo. 

eof

środa, 4 listopada 2026

Zlot stowarzyszenia SOTA-SP 2026

    Jak co roku, zlot SOTA-SP odbył się w pierwszy weekend października. To takie jakby podsumowanie sezonu turystycznego. Oczywiście nie można tego uważać za zakończenie sezonu, bo przecież trzeba zbierać punkty bonusowe za wejścia zimowe, ale zawsze jest to jakiś moment na podsumowanie roku i spotkanie się z kolegami w realu. 

   Na zjazd wyjechałem już w piątek rano, planując po drodze aktywację szczytu Wielkiej Sowy, oczywiście w Górach Sowich. Trasa z Przełęczy Jugowskiej nie była zbyt wymagająca, więc spokojnie mogłem wejść na ten szczyt, wejść na wierzę widokową a później pojechać dalej. Są tacy, co twierdzą że słyszą przemiennik z Wielkiej Sowy nawet w Gliwicach, więc zależało mi na zaliczeniu tego szczytu.

Wielka Sowa

Wielka Sowa

Wielka Sowa

Wielka Sowa

   W sobotę wybrałem się na pobliski Strzeliniec Wielki, w Górach Stołowych. To było blisko naszego pensjonatu, ale był to drugi z trzech dni chodzenia po rząd, więc chciałem rozłożyć siły równomiernie. Tak, było tam bardzo tłoczno i wszystkie przestrogi się sprawdziły, ale ja już się nie wstydzę stać w tłumie i wołać przez radio. Ludzie stojący w kolejce do przejścia przez jakąś cieśnię patrzyli się na mnie tak jakoś dziwnie, ale mi to już nie przeszkadzało.

   A widoki ze Strzelińca są takie:
 
Strzeliniec

Strzeliniec

Strzeliniec

Strzeliniec 

   W niedzielę postanowiłem wracać jeszcze raz przez Przełęcz Jugowską i odwiedzić szczyt Kalenica. I ta trasa też wiodła głównie przez las, więc na jakieś spektakularne widoki nie było co liczyć. Zostało mi tylko podziwiać i zachwycać się kolorami jesieni.

Kalenica

Kalenica

Kalenica

Kalenica

   W drodze powrotnej do Gliwic zahaczyłem jeszcze o Górę Św. Anny. Nie to żebym uważał przejście z parkingu przy autostradzie do klasztoru na szczycie za wycieczkę górską ale brakowało mi jednego punktu. Wszystkie góry uwzględnione w programie SOTA dają parzystą ilość punktów, więc i cała punktacja jest parzysta. Z bardzo nielicznymi wyjątkami. W czasie wakacji odwiedziłem górę zamkową przy zamku w Ogrodzieńcu, no to przy okazji zwiedzania zamku zrobiłem jeszcze aktywację SOTA. Za Górę Janowskiego dostałem jeden punkt, więc suma moich punktów stała się nieparzysta. Strasznie mnie to uwierało, więc wizyta na Górze Św. Anny, za którą też jest jeden punkt, pozwoliła mi znowu stać się parzystym. 

Góra Św. Anny

   Bardzo udany weekend.

eof

niedziela, 1 listopada 2026

SOTA Grosser Picho i Czerniec

   Umyśliłem sobie, że koniecznie muszę zdobyć odznakę Mountain Explorer Bronze (Aktywator). Przyznawana jest ona za potwierdzoną aktywację co najmniej jednego szczytu w 5 różnych asocjacjach, czyli krajach. [1] Trzy kraje, tzn. Polskę, Czechy i Słowację mam jakby z automatu. Wystarczy chodzić po górach granicznych, lub przekroczyć granice o 30 kilometrów i jest się już u sąsiadów. Ale do kolejnych dwóch, należy pojechać specjalnie. Zacząłem więc od wycieczki do Niemiec. Skorzystałem więc z okazji i pojechałem z kolegą na wycieczkę do Budziszyna.  Sam Budziszyn jest już atrakcją turystyczną, a przede wszystkim w pobliżu są dwa punktowane szczyty SOTA; Grosser Picho oraz Czarneboh. Może to nie są zbyt wybitne szczyty, ale są niemieckie. 

   Do miasta dojechaliśmy wieczorem i po zakwaterowaniu na nocleg, ruszyliśmy na spacer po mieście. Stare miasto nie jest może bardzo rozległe, ale nawet po ciemku oferuje nieco ładnych widoków. Wystarczyło wejść w pierwszą uliczkę, na końcu której stała podświetlona wieża. A później tylko iść dalej. Pełnia księżyca i oświetlenie miasta dawało wystarczająco dużo światła do zrobienia paru zdjęć.

Budziszyn

Budziszyn

Budziszyn

Budziszyn

   Znaleźliśmy też kilka krasnali, podobnych do tych we Wrocławiu. Każdemu z nich towarzyszył link do szerszego opisu jego legendy. Co znamienne, nazwy figurek i ich nazwy nie były po niemiecku lecz po serbsku. Wszak byliśmy na Łużycach.

Budziszyn

Budziszyn

Budziszyn

Budziszyn

Budziszyn

   O ile pogoda w trakcie zwiedzania Budziszyna nie była najgorsza, to następnego dnia stała się wręcz okropna. Zimno, pomarańczowy alert o silnym wietrze i deszcz. Na szczęście na Grosser Picho dało się prawie wjechać samochodem. Zrobiłem łączności jedynie w paśmie dwóch metrów, starając się osłonić parasolem radio, ale to było nieskuteczne. Z tego powodu zdjęć z tej góry brak.

   Na Czorneboh trzeba było trochę podejść, a i deszcz przestał padać. Więc niby lepiej, ale dotarliśmy tam akurat w porze obiadowej, więc niemieccy korespondenci zawiedli na całej linii. Wołałem przez 15 minut i absolutnie nikt nie odpowiedział. Nie wiedziałem czy to zła pora dnia, czy moje zamoknięte radio lub antena odmówiły posłuszeństwa. Poddałem się i Czorneboh pozostało niezaliczone. A tak wyglądała ta lepsza pogoda.

Czorneboh

Czorneboh

Czorneboh

   W drodze powrotnej do domu zatrzymaliśmy się na nocleg we wsi Lasówka, na samym południu Kotliny Kłodzkiej. Do kolekcji Kotliny Kłodzkiej brakowało mi jeszcze szczytu Czerniec. Pogoda zaczęła się stopniowo poprawiać, więc do dzieła. Poprawiała się stopniowo.

Czerniec

                                                       Czerniec 

Czerniec

Czerniec

Czerniec

Czerniec

   Nie mogło być tak, kiedy byliśmy w NRD?

eof

SOTA Rachowiec i Kiczorki

   W tamtym tygodniu dojechałem aż na sam koniec Kotliny Żywieckiej. Tak wiem, że Kotlina Żywiecka ma kilka końców, np. Worek Raczański, ale to miejsce wokół Zwardonia też zasługuje na na miano jej końca. Samochód zostawiłem na parkingu koło cmentarza w Zwardoniu i ruszyłem pod górę. Później żałowałem, że nie podjechałem wyżej, aż do przełęczy pomiędzy małym i dużym Rachowcem. Tam nie ma formalnego parkingu zaznaczonego na mapie, ale miejsce zwyczajowo jest używane. 

   Jesień odważne stawiała już kroki, więc chętnie rozglądałem się za liści złotem i buków purpurą. Na początku podejścia trafiłem jednak jedynie na jarzębinę czerwoną. Prawdziwe złoto liści spotkałem dopiero pod koniec dnia, schodząc z Kiczorek, już przy nisko położonym słońcu. 

Rachowiec

Kiczorki

   W końcu wdrapałem się na szczyt. Nie był to ani długie podejście, ani duże przewyższenie. Ot spacer ze sapaniem. Na szczycie jest górna stacja wyciągu i ławeczka, ale ja potrzebowałem jakichś zarośli żeby było do czego przyczepić antenę, więc zszedłem nieco w bok. Miałem punkt radiowy z widokiem na Zwadroń i okolicę.

Rachowiec

Rachowiec

   Ponieważ szczyt okazał się mało wymagający, łączności na VHF poszły mi szybko, zszedłem do wsi, przestawiłem samochód i wszedłem jeszcze na Kiczorki Trojaki. Tu jednak nie było specjalnie co fotografować, ponieważ i cała droga i sam szczyt są w lesie. Na Kiczorkach VHF, tzn. pasmo 2 m było jakoś słabo odbierane przez korespondentów. Zmusiło mnie to to rozpięcia anteny KF i wyciągnięcie radia na 20 i 40 metrów. Wymaganą ilość połączeń zrobiłem dość szybko i mogłem spokojnie wrócić do samochodu.

Kiczorki

   Wieczorne słońce podkreślało cienie. Widok na sąsiednie zbocze pokazywał mi ile jeszcze muszę schodzić na dno doliny, a satysfakcja z wycieczki tuszowała zmęczenie. To był mój pierwszy raz, kiedy jednego dnia zaliczyłem dwie aktywacje sąsiednich szczytów, bez noclegu.

eof